Grzebień Pálavy przecinający meandry rzeki Dyji stanowi rzucającą się w oczy dominantę wysuniętego najbardziej na południe skrawku Moraw. Słońce grzeje tu tak, że na skałach wapiennych można poczuć się jak na słonecznym południu Europy. Ruiny zamków z białego kamienia od stuleci strzegą piwnic winnych. Równe rzędy winnic poprzecinane wijącymi się ścieżkami winiaskimi sięgają po horyzont. Wystarczy dodać: witajcie na ziemi mikulowskiej!
W miejscu zwanym Hradisko koło dawnego Mušova w ubiegłym wieku archeologowie odkryli fragmenty rzymskiego obozu wojennego z II wieku naszej ery. Legioniści rzymscy założyli wówczas pod Pálavą pierwsze winnice – ze względów zdrowotnych pili bowiem wodę zmieszaną z winem, a nie chcieli być uzależnieni od dostaw wina z ojczyzny.
Winiarstwo na Morawach zostało spopularyzowane za czasów Rzeszy Wielkomorawskiej, a pierwsze wiarygodne dokumenty o rozwiniętych uprawach winorośli w okolicach Mikulowa na przełomie pierwszego i drugiego tysiąclecia pochodzą ze znalezisk archeologicznych osadnictwa słowiańskiego, na przykład gród Vysoká zahrada koło Dolních Věstonic. Do największego rozwoju winiarstwa na tych ziemiach doszło po 1249 roku, kiedy ziemie mikulowska i valticka stały się częścią majątków rodu Lichtenštejnów. Handel winem stanowił źródło dochodów szlachty i mieszczaństwa, a dzięki produkcji wina wiele miejscowości wzbogaciło się. Wymieńmy na przykład miejscowości Sedlec, Dolní Dunajovice, Pavlov i Perná. Znaczącą rolę w rozwoju winiarstwa na Morawach, a zwłaszcza w okolicach Mikulowa odegrali neofici, którzy przybyli na te ziemie z terenów dzisiejszej Szwajcarii w XVI wieku, a wraz z nimi prawdopodobnie odmiana Sauvignon, ale przede wszystkim nowoczesne technologie uprawy winorośli i produkcji wina. Mikulov był pierwszym miejscem, gdzie się zatrzymali, i tam znaleźli schronienie.
Wśród dokumentów, pieczęci, kodeksów winiarskich i przywilejów z tamtych czasów zachowały się także piękne wielobarwne mapy katastrów gmin winiarskich i winnic. Unikatowy zabytek stanowi czytelna mapa majątku mikulowskiego z winnicami z 1802 roku. Zachowały się także mapy pól i winnic w gminie Perná i mapy winnic w Strachotíně.
Odmiany
Na wapiennych glebach w okolicach Pálavy znalazł swój dom Ryzlink vlašský, z którego powstają świeże, ekstraktywne wina o niepowtarzalnym charakterze i specyficznej zawartości minerałów. Ta od dawna uprawiana odmiana nie wymaga specyficznej gleby, ale najlepiej dojrzewa na ogrzewanych przez słońce południowych stokach – a tych tu jest w bród.
Ryzlink vlašský, który razem z Veltlínským zeleným od dawien dawna dominuje na pálavskich winnicach, nie ma z odmianą Ryzlink rýnský z punktu widzenia historii ani genetyki nic wspólnego, a mimo swojej „włoskiej“ nazwy prawdopodobnie nie pochodzi z Włoch. Na najlepszych pálavskich stokach o orientacji południowej, które znajdują się przede wszystkim w okolicach gminy Perná, z Ryzlinku vlašskiego powstają świeże mineralne wina o wysokiej zawartości substancji aromatycznych. Na Pálavie są także dobre warunki do uprawy odmian Chardonnay Sauvignon, Rulandské bílé i Rulandské šedé . Wśród win czerwonych najbardziej popularne są Svatovavřinecké, Rulandské modré i Frankovka . Świetlaną przyszłość mają przed sobą nowe uprawy francuskich odmian Merlot i Cabernet Sauvignon . W Winiarskim Ośrodku Hodowlanym w Pernej powstały nowe odmiany Pálava i Aurelius, w Lednicy ujrzała światło dzienne ciemna odmiana Neronet .
Pálava, miejsce o niepowtarzalnej atmosferze, stromo wyrasta z pokrytych lasami łęgowymi lekko pofałdowanych terenów nad dolnym biegiem rzeki Dyji jako wysunięta najdalej na zachód część Karpat. Skały wapienne, z których jest zbudowana, przyniosło tu trzeciorzędowe pofałdowanie alpejskie prawdopodobnie z obszaru Małych Karpat jako pokrywę, która przykryła młodsze osady trzeciorzędowe.
Pálava z punktu widzenia uprawy winorośli jest niepowtarzalnym miejscem niziny północnopanońskiej, gdzie mało jest takich bogato ukształtowanych terenów wyżynnych. Ciepły i suchy klimat pozostaje pod wpływem kontynentalnym ze wschodu i jednocześnie śródziemnomorskim z południa. W skałach występuje nadmiar wapnia, na ich zboczach znajdują się monumentalne nawiane warstwy lessów wapiennych powstałych jako osady w czasie ostatniego zlodowacenia oraz starsze iły wapienne. W południowej części podregionu mikulowskiego, zarówno w okolicy Valtic, jak i Novosedel i Dolních Dunajovic dominują piaski, które pokrywają osady iłowe. Właśnie tutaj, z głębokich gleb lessowych lub lżejszych gleb gliniastych, winorośl czerpie szeroką gamę substancji odżywczych do tworzenia substancji aromatycznych i wyraźniejszych tonów ekstraktu. Dzięki temu powstaje wino o zupełnie innym charakterze niż w pozostałych podregionach.
Pálava znajduje się na północno-zachodnim cyplu Niziny Panońskiej, na najcieplejszym oraz prawie najsuchszym obszarze Republiki Czeskiej. Takie położenie umożliwia uprawę winogron, jak również sprawia że występuje tu wiele gatunków roślin, które nie rosną nigdzie indziej w Czeskiej Republice. Barwna mozaika skalnych suchych trawników, zbiorowisk okrajkowych, sucholubnych krzewów oraz ciepłolubnych, dąbrów na stokach Děvína, która powstała częściowo pod wpływem wypasów, określana jest jako lasostep krasowy. Na płaskowyżach Milovického lasu przeważają świetliste dąbrowy lessowe z bogatym w gatunki poszyciem roślin zielnych, na północnych stokach oraz w dolinach zastępują je panońskie lasy dębowo- grabowe. W okolicy jeziora Křivého, na terenach zalewowych Dyje, zachowały się fragmenty twardego łęgu z dębem szypułkowym oraz jesionem wąskolistnym oraz niewielkie tereny łąk zalewowych. Na zachodnim brzegu stawu Nesyt u Sedlce żyją do dziś resztki roślinności słonolubnej, która była w przeszłości całkiem pospolita na zasolonych pastwiskach Moraw południowych.
Obszar CHKO Pálava jest od 1986 roku rezerwatem biosfery. Do 2003 roku rezerwat biosfery Pálava pokrywał się terytorialnie z CHKO Pálava, a od roku 2003 Pálava stała się znaczącą częścią nowo powstałego rezerwatu biosfery Dolní Morava . Fragment obszaru CHKO Pálava jest także częścią Mokřadů Dolního Podyjí (Mokradeł Dolnego Podyji) chronionych w ramach Konwencji Ramsarskiej od 1993 roku.